สนับสนุนโดย สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม Supported by Office of Contemporary Art And Culture ,Ministry Of Culture

หน้าแรก
ข่าว
วิจารณ์
สัมภาษณ์
บทความพิเศษ
รายงานหนังไทยในเทศกาลหนังต่างๆ
รายชื่อหนังสือและบทความเกี่ยวกับหนังไทย
รายชื่อ ที่อยู่ หน่วยงาน
 
รายชื่อหนังเก่า
 
 
 
 

   
ATM เออรัก เออเร่อ - ทางที่ครึ่งๆ กลาง ๆ ของเมษ ธราธร
 

26 มกราคม 2555 / อัญชลีิ ชัยวรพร

  LINK : เมนูข้อมููลหนัง   
 
Share |
Print 
 

 

ขณะที่นั่งดู ATM เออรัก ...เออเร่อ นั้น เกิดคำถามหนึ่งขึ้นอยู่ในใจตลอดเวลา และพยายามหาคำตอบจากหนังเรื่องนี้ด้วย นั่นก็คือ “หนังตลกแต่ละเรื่องนั้นควรมีอะไรเป็นองค์ประกอบบ้าง”

คำตอบแรกที่นึกได้ทันทีก็คือ ดาวตลก คำตอบที่สองก็คือแก็กหรือมุข คำตอบที่สามก็คงจะเป็นบรรดาท่าทางหรือการแสดงที่คิดว่าตลกประเภทตีหัว แต่งตัวเป็นผู้หญิง ซึ่งทั้งสามอย่างนั้นมักจะประกอบขึ้นในตัวดาวตลกมืออาชีพโดยอัติโนมัติ ส่วนองค์ประกอบอื่น ๆ ถัดจากนั้น จะช่วยให้ดาวตลกหรือนักแสดงตลกสร้างเรื่องราวชวนหัวร่อได้ง่ายขึ้น เช่น บทหรือเรื่องราวสมมติต่าง ๆ

ATM เออรัก ...เออเร่อ มีอะไรหลายอย่างที่แตกต่างจากหนังตลกทั่วไปที่เราเห็น เราไม่กล้าปฏิเสธที่หนังเรียกเสียงเฮฮาได้ตลอด แต่แล้วเมื่อเราจับทางของเมษ ธราธรได้แล้ว ผลปรากฎว่ามันไม่มีอะไรใหม่ จนทำให้หนังหลงทางลงมหาสมุทรไป

หนังไม่มีดาวตลกมืออาชีพอย่างหม่ำ จ๊กม๊ก หรือตุ๊กกี้ อาจจะมีดาราหน้าเป็นที่เราคุ้นเคยในหนังจีทีเอช อย่าง แจ็ค แฟนฉัน หรือเต๋อ ฉันทวิชช์ แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า นักร้องร่างโตอย่างป๊อบ – ปองกูล สืบซึ้ง จาก แคลอรี่ บลา บลา หรือโจ๊ก โซคูล ก็ช่วยเรียกเสียงฮาได้ในหลาย ๆ ตอน ...หน้าเป็นของเขาเหล่านี้มีส่วนช่วย

แล้วอะไรล่ะสำหรับนักแสดงใหม่น่ารักอย่างไอซ์ - ปรีชญา พงษ์ธนานิกร ผู้รับบทนางเอกของเรื่อง ก็ทำให้เราหัวเราะได้ในหลาย ๆ ตอน

ATM เออรัก ...เออเร่อ เป็นหนังตลกที่มีการออกแบบและจัดวาง “อารมณ์ตลก” ไว้อย่างเต็มที่ โดยใช้องค์ประกอบต่าง ๆ มากมายมารวมกันได้อย่างเหมาะเจาะ ไม่ว่าจะเป็นมุข นักแสดง หน้าตาของพวกเขา การแสดง การตัดต่อ การใช้ดนตรีและเสียงประกอบ ซึ่งแต่ละอันนั้นมันไม่ได้โดดเด่นสูงสุดเป็นเอกเทศ หากเปรียบเทียบกับหนังเรื่องอื่นแล้ว บทก็ตลกนะ แต่ก็ไม่ได้เก๋ คมจ๋า ประเภทคนดูติดใจจนเอาติดตัวกลับบ้านมาด้วย การแสดงของนักแสดงนั้น ถ้าไม่ใช่โจ๊ก โซคูลแล้ว คนอื่นก็เรียกได้ว่าประมาณหนึ่งเท่านั้น

แต่เราก็ต้องยอมรับว่า เมษ ธราธร รู้จักที่จะใช้ตัวช่วยอย่างการตัดต่อ เสียงประกอบและดนตรี มาสอดรับองค์ประกอบพื้นฐานสำคัญอย่างบท มุขและการแสดงของดาราได้อย่างไร เขารู้จักที่จะคุมและสั่งให้นักแสดงทำหน้าตาแบบไหน แสดงกิริยาออกมาอย่างไร ก่อนจะตบท้ายด้วยตัวช่วยเหล่านั้น

หรือถ้าสรุปให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ เมษ ธราธร ได้ “ออกแบบฉากตลก” อย่างน่าสนใจและพิถีพิถัน จนตอนดูในช่วงแรก ๆ ผู้เขียนเห็นว่า เมษ ธราธรน่าจะมีอนาคตไกลกับหนังตลก และน่าติดตามเป็นอย่างยิ่งว่าผลงานเรื่องหน้า ๆ ของเขาจะเป็นอย่างไร

แต่แล้วยังไม่ทันจบเรื่อง คำตอบก็กระจ่าง เมื่อ “การออกแบบฉากตลก” ของเมษ ธราธร เริ่มซ้ำอยู่กับที่ กล่าวคือ มีเรื่องราว ตามด้วยการแสดงและมุข ก่อนที่จะประสานด้วยภาษาทางเทคนิคที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ซ้ำร้ายไปกว่านั้น เนื้อเรื่องที่ดูเข้าท่าในตอนแรก เริ่มสะเปะสะปะและลงทะเล เห็นได้ชัดที่สุดก็คือเรื่องจระเข้นั่นล่ะค่ะ นอกจากดูไม่จริงแล้ว ยังดูเกินเลย ยิ่งเมื่อพาจระเข้เข้าโรงพยาบาลแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่

 


 

ยิ่งไปกว่านั้นการแสดงของนักแสดงที่เราคิดว่าจะตลกนั้น มันเริ่มดูน่ารำคาญ จากการที่ให้เขาทำท่าทางที่ไม่ตลกต่อไป เห็นได้ชัดที่สุดคือโจ๊ก โซคูล ที่พยายามร้องเพลงจีบจิ๊บในรถ

ขณะที่ดูหนังนั้น อดคิดไม่ได้ว่า โจทย์พื้นฐานในการสร้างหนังเรื่องนี้ น่าจะต้องการสร้างหนังตลกแนว My Sassy Girl ของกวาคแจยง เพราะฉะนั้นเราถึงได้นางเอกที่เก่งกว่าพระเอก แถมนักแสดงอย่างไอซ์ ปรีชญานั้นมีส่วนคล้ายกับจวนจีฮุนมาก เพียงแต่ว่าเต๋อ ฉันทวิชช์ ไม่สามารถทำหน้าตลกเด๋อ ๆ ได้อย่างแทฮุนชา จาก ยัยตัวร้าย กับนายเจี๋ยมเจี้ยม ได้เท่า พร้อม ๆ กับที่เมษยังไม่แก่กล้าเท่ากวาคแจยง ที่ทำได้ทั้งหนังตลกและหนังดราม่า

ยิ่งเมื่อหนังใกล้จบ เห็นได้ชัดว่ามีความพยายามสร้างความรู้สึกแบบฟีลกู๊ดเต็มที่ แต่ด้วยความเลอะเทอะที่โหมกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงครึ่งหลัง ทำให้ความรู้สึกฟีลกู๊ด ไม่ได้กู๊ดอีกต่อไป คงได้ปล่อยให้หนังผ่านไปและจบโดยเร็วที่สุด

จริง ๆ แล้วหนังมีประเด็นเล็ก ๆ น่าสนใจอยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงเก่งกว่าผู้ชาย จนเป็นเจ้านายฝ่ายหลัง ซึ่งจริง ๆ แล้ว สามารถพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้ ไม่ใช่เพียงแค่ใครคนหนึ่งต้องเสียสละออกจากงาน ในความเป็นจริงนั้น เรื่องราวแบบนี้มักจะสร้างปัญหา สามารถสร้างเป็นหนังอีกเรื่องได้

น่าเสียดายที่เมษไม่สามารถสร้างความหลากหลายในการออกแบบฉากตลกในหนังของเขาได้ถึงที่สุด อาจเป็นเพราะประสบการณ์ที่ยังน้อย หรือใด ๆ ก็ตาม ...ดิฉันบอกไม่ได้หรอกค่ะว่าหนังตลกที่ดีนั้นควรจะมีอะไรอีก เพราะถ้ารู้ ก็คงเปลี่ยนอาชีพไปแล้ว แต่ดิฉันหวังว่าเมษจะได้ค้นพบสิ่งเหล่านั้นที่จะนำมาใช้ในภาพยนตร์เรื่องต่อไป

   

Everything you want to know about Thai film, Thai cinema
edited by Anchalee Chaiworaporn อัญชลี ชัยวรพร   designed by Nat  
COPYRIGHT 2004 http://www.thaicinema.org. All Rights Reserved. contact: thaicine@yahoo.com
By accessing and browsing the Site, you accept, without limitation or qualification, these copyrights.
If you do not agree to these copyrights, please do not use the Site.