หนังไทย แปดวัน แปลกคน

เมนูยอดนิยม

+ indie corner

+ โปรแกรมหนัง

+ หนังไทยในต่างแดน

+ หนังที่ฉายไปแล้ว

หนังกำลังฉาย

ตุ๊กกี้เจ้าหญิงขายกบ

8E88 แฟนลั้ลลา

ลุงบุญมีระลึกชาติ

โปรแกรมหน้า

บุญชูจะอยู่ในใจเสมอ

เจ้านกกระจอก

น้ำตาลแดง

กวน มึน โฮ

สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่ารัก

หลวงพี่เท่ง 3

สมานฉัน
Color's Love

ไม่มีคำตอบจากปากเซ

POPULAR

10 หนังที่เปลี่ยนประวัติ
ศาสตร์หนังไทยในต่างแดน


	ฺบทวิจารณ์ “the 8th day-แปดวัน แปลกคน”
	27 กุมภาพันธ์ 2551/ ณัฎฐ์ธร กังวาลไกล
	©thaicinema.org
	ถือเป็นหนังเรื่องแรกของปีนี้ที่วางตัวเองในฐานะของหนังอิสระ ไม่ได้สังกัดค่ายใดๆ และเลือกที่จะโปรโมตแบบเล็กๆ ซึ่งก็ไม่แน่ว่าอาจจะเล็กไป เพราะเท่าที่ผมลองถามๆ ดู น้อยคนนักที่จะได้ดูตัวอย่างหนังจากในโรง หรือเห็นโฆษณาตามสื่อต่างๆ ถ้าหากว่าคนยังรู้จักหนังเรื่องนี้น้อย อนาคตด้านรายได้ก็อาจจะไม่สดใสสักเท่าไหร่ ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้า หากจะมองไปยังความตั้งใจแต่ต้นของผู้สร้าง ที่อยากจะสร้างอะไรใหม่ๆ ให้แก่วงการหนัง ซึ่งหนังเรื่องนี้ก็เป็นเช่นนี้จริงๆ เป็นเสมือนน้ำหนึ่งแก้วกลางทะเลทราย เป็นความใหม่ท่ามกลางหนังตลกและหนังผีที่มีอยู่เกลื่อน นอกจากความใหม่ ก็ยังเห็นได้ถึงความตั้งใจทำงาน เป็นความตั้งใจที่ไม่ได้หวังเงินทอง แต่ตั้งใจเพราะความรักหนังจริงๆ หนังเล่าเรื่องราวของป้าชุบ (วาสนา ชลากร) หญิงวัยใกล้ฝั่งที่ประทังชีวิตด้วยการรับจ้างซักผ้า พร้อมด้วยโรคหลงๆ ลืมๆ วันหนึ่งเธอชักชวนเด็กหญิงตัวน้อย ซึ่งรอคอยแม่มารับตรงสนามเด็กเล่น ข้างๆ บ้านให้มาเล่นตุ๊กตุ๋นตุ๊กตาที่เธอเก็บไว้ แต่โรคประจำตัวของเธอ ทำให้เธอกักขังเด็กหญิงไว้ในบ้านโดยไม่ได้ตั้งใจ ท่ามกลางหัวใจที่แตกสลายของพ่อและแม่เด็ก ชายหนุ่มคนหนึ่งกุมความลับภายในบ้านป้าชุบไว้ ด้วยเจตนาส่วนตัวที่ซ่อนเร้น และนั้นยิ่งทำให้เรื่องราวต่างๆ เลวร้ายลงไปเรื่อยๆ ที่น่าทึ่งสำหรับหนังเรื่องนี้ก็คือ มันมีตัวละครหลักอยู่แค่ 3 คนเท่านั้น แต่ก็สามารถเดินเรื่องได้อย่างน่าติดตาม และแทบจะไม่หลุดในเรื่องความสมเหตุสมผลเลย อย่างเช่น ตอนที่เด็กหายตัวไป ป้าชุบซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุที่สุดกับไม่โดนซักถามจากตำรวจหรือใครเลย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นถูกมองว่าสติไม่สมประกอบก็ตาม แต่เมื่อเรื่องดำเนินไป ความเข้มข้นของเหตุการณ์ก็ทำให้เราพอมองข้ามจุดบอดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ เมื่อเวลาผ่าน เรื่องราวก็ทวีความตึงเครียดขึ้น ใครที่ชอบมาดูหนังเพื่อความบันเทิงก็อาจจะเริ่มรู้สึกอึดอัด และลงท้ายอาจจะไม่ชอบใจกับบทสรุปที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ แต่นี่แหละครับคือสิ่งที่ทำให้ผมเห็นว่าหนังเรื่องนี้มีคุณค่า และทำให้ความพยายามที่จะเดินไปสู่ทิศทางที่ต่างออกไปไม่ได้ไร้ผล งานด้านภาพ หลายซ็อตดูเหมือนโฆษณาไปหน่อย ซึ่งก็คงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เพราะคนทำหนังเรื่องนี้มาจากสายโฆษณา และภาพส่วนใหญ่ก็ยังสามารถรับใช้เรื่องราวได้ หรืออีกส่วนที่ “สวยแต่ไม่ค่อยเล่าเรื่อง” หมายถึงไม่ได้มีผลต่อการเล่าเรื่อง ก็อยู่ในปริมาณที่น้อยจนไม่ส่งผลเสียอะไร จะมีที่อยากติบ้างคือ บางช่วงของภาพที่ถ่ายในบ้านดูเหมือนถ่ายในสตูดิโอมากกว่าถ่ายในบ้านคนจริงๆ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของผู้กำกับหรือว่าอะไร แต่ส่วนตัวสำหรับผม มันดูจะลดความจริงของหนังลงไปเยอะทีเดียว ไม่รู้ว่าปัญหาตรงนี้เกิดจากการที่หนังถ่ายเป็นขาวดำหรือเปล่า ตากล้องอาจจะไม่ชำนาญในการถ่ายขาวดำ ภาพก็เลยออกมาอย่างที่เห็น ส่วนงานด้านกำกับศิลป์ ถือว่าน่าสนใจ เพราะบรรยากาศบ้านแบบชาวบ้านในหนังก็เป็นแบบที่เราเห็นได้ทั่วไปในชีวิตจริง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีกลิ่นอายความผิดปรกติบางอย่าง พวกตุ๊กตาเก่าๆ ได้ถูกนำมาแต่งเล็กน้อย เพื่อสะท้อนถึงสภาพจิตใจที่เจ็บป่วยและบิดเบี้ยวของป้าชุบ หรือแม้แต่ราวตากผ้า ที่ดูเหมือนเส้นทแยงมุมตัดกันไปมา ก็สื่อได้ถึงส่วนลึกที่สับสนภายในตัวของหญิงสูงวัยคนนี้ได้เป็นอย่างดี หลังจากบทเล็กๆ แต่น่าจดจำใน “ซัตเตอร์ กดติดวิญญาณ” ใครจะไปนึกภาพนักแสดงอาวุโสของไทยในยุคนี้จะยังคงได้รับบทที่น่าสนใจแบบนี้อยู่ และอันที่จริงจะว่าไปแล้ว ถือเป็นหนึ่งในบทที่ดีที่สุดสำหรับนักแสดงหญิงสักคนในรอบ 10 ปีที่ผ่านมาจะได้รับเลยทีเดียว บทแบบป้าชุบดูเผิ่นๆ อาจจะเล่นง่าย แค่ทำตัวบ้าๆ บอๆ แต่จริงๆ แล้วคุณวาสนาไม่ได้ทำแบบผ่านๆ มาเลย เธอเลือกที่จะถ่ายทอดตัวละครออกมาอย่างมีชีวิต กล่าวคือ เธอไม่ได้แค่ทำตัวว่าเป็น “คนบ้า” แต่เธอสามารถใส่เหตุและผลลงไปในความบ้าและความบกพร่องต่างๆ ในตัวเธอได้ลงตัว ทั้งจากในแง่ของความป่วย เธอก็ดูป่วยจริงๆ หรือจะจากจิตสำนึกผิดต่อเหตุการณ์บางอย่างในอดีต คุณวาสนาล้วนถ่ายทอดออกมาได้ดี ทำให้คนดูทั้งกลัวและทั้งเห็นใจเธอ สมกับที่บทของเธอเป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง ส่วนนักแสดงคนอื่นๆ น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร ไม่ว่าจะเป็นน้องผู้ชายที่รับบทหนุ่ม ตัวแปรคนสำคัญของเรื่อง หลายๆ ฉากเขายังดูแข็งไม่น้อย แต่มันก็ดูเข้ากันดีกับตัวละครตัวนี้ ที่ภายนอกดูเป็นคนดีแต่จริงๆ กับมีแต่ความแข็งกระด้างคนนี้ ส่วนน้องผู้หญิงที่เล่นเป็นเด็กหญิง เธอก็เล่นได้ตามมาตรฐานของเด็ก เลยอาจจะไม่มีอะไรที่น่าจดจำเป็นพิเศษ ส่วนนักแสดงประกอบหลายคน ก็ให้การแสดงที่ไม่เป็นธรรมชาติแบบที่เราจะเห็นได้จากละครโทรทัศน์ ไม่ว่าจะเป็นแม่ของเด็กหญิงซึ่งส่วนใหญ่ร้องไห้ฟูมฟายตลอดเรื่อง เธอแสดงกิริยาอยู่ไม่กี่รูปแบบซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเบื่อไม่น้อย โชคดีที่บทตัวประกอบเหล่านี้มีอยู่ในปริมาณไม่มากนัก ผู้กำกับเคยสัมภาษณ์ตามสื่อว่า เลือกที่จะถ่ายหนังเรื่องนี้เป็นขาว-ดำ เพราะมันสามารถสร้างภาพที่ชัดเจนระหว่าง “ดี-ชั่ว” ได้เป็นอย่างดี แต่ตัวผมเองกลับมองว่า หนังเรื่องนี้ไม่ได้จะบอกว่ามีเส้นแบ่งระหว่างดีและชั่ว เพราะในตัวคนที่เราคิดว่าเลว ก็อาจจะเป็นแค่เหยื่อ ส่วนคนที่เราคิดว่าดี นั้นอาจจะเป็นปีศาจตัวจริง และทุกอย่างมันได้ทำให้ตาของเราพร่าเลือนไปหมด จนเราไม่อาจจะรู้ว่าใครคือเหยื่อหรือปีศาจกันแน่ ไม่อยากให้หนังอย่างนี้ประสบความล้มเหลวในการฉายเลย คงจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก และถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราก็คงจะต้องทนดูหนังแบบเดิมๆ ไปอีกหลายปีอย่างแน่นอน
	©thaicinema.org

Everything you want to know about Thai film, Thai cinema
edited by Anchalee Chaiworaporn อัญชลี ชัยวรพร designed by Nat
COPYRIGHT 2004 http://www.thaicinema.org. All Rights Reserved. contact: thaicine@yahoo.com หรือ 084-1493080
By accessing and browsing the Site, you accept, without limitation or qualification, these copyrights.
If you do not agree to these copyrights, please do not use the Site.